Jeszcze pod koniec I wojny światowej opracowano plany budowy drugiej zapory na Kwisie. W kwietniu 1919 rozpoczęto prace przygotowawcze, a w lipcu 1921 wmurowano kamień węgielny pod budowę tamy. Tamę usytuowano za Złotnikami Lubańskimi, w miejscu, gdzie płynąca od strony Gryfowa Kwisa znowu kieruje swój bieg na północ.

Podobnie jak Zapora Leśniańska, także ta tama ma kształt łuku skierowanego naprzeciw nurtowi. Promień tego łuku wynosi 158 m.

Prace nad nową zaporą prowadzono we wcześniej wypróbowany sposób. Aby odprowadzić wodę, wykuto w skalistym brzegu od strony Kałużnej sztolnię obiegową o długości 150 m. i średnicy 5 m. Do budowy wysokiej na 36 m. tamy zużyto 37 300 m3 materiału budowlanego. Przy stopie zapora ma grubość 27 m., a przy koronie 5 m. Długość tamy w koronie wynosi 158 m., a jeśli doliczymy do tego most nad przelewem - 170 m.

Od strony wody tama jest otynkowana cementem z trasem.

Nie zastosowano tu systemu szybów odpływowych, jak przy Zaporze Leśniańskiej, lecz zbudowano przelew stokowy o długości  48 m.

Sztolnia obiegowa została uzbrojona w dwie rury o średnicy 1,4 m. zaopatrzone w podwójne zasuwy. Przez tamę poprowadzono dwa upusty denne o średnicy 1,4 m. i 1 m., które mogą  być zamykane z dwóch stron: od strony elektrowni oraz od strony wody (zasuwy obsługiwane z korony tamy). Trzy murowane kanały o średnicy 1,8 m., 1,7 m., 1,6 m. doprowadzają wodę do turbin elektrowni usytuowanej tuż za murem.

Tama spiętrza wodę w Jezioro Złotnickie o długości 8,2 km. I powierzchni 125 ha. Zalane zostały osady Heidemühle, Finkenmühle oraz  5 domów z Karłowic, a poza tym tereny leśne.

Zaporę ukończono w 1924 r. Budowa kosztowała 2  100 000 złotych marek. Pracowało  przy niej aż do 325 pracowników.

Plany budowy opracował radca budowlany Curt Bachmann, który jako budowniczy śląskich zapór  został uhonorowany przez Politechnikę Wrocławską tytułem doktora. W jednej z nisz pomiędzy ławkami  na koronie zapory wykuty był jego portret  z inskrypcją.

Elektrownia zaopatrzona w trzy turbozespoły z turbinami Francisa firmy J.M. Voith rozpoczęła pracę w listopadzie 1924 r.

Źródło „Heimatbuch des Kreises Lauban” wyd. Felix Bertram, Leśna 1928